ایران نو

مسئولان آموزش و پرورش دولت بعد از نهم فکر میکنم که گفتنه اند ( نام و دوره های حکومت پادشاهان را از کتاب های تاریخ حذف میشود )

گمان میبرم که با این تدبیر و درایت ( اجزای دولت احمدی نژاد ) کتاب تاریخ مدارس این گونه میشود : کشور ایران فوقش چند دهه پیش (سه دهه)

تشکیل شده است و سابقه دیرینه ای دارد . در ایران باستان ما آثار فراوانی یافت می شود که نامش تخت جمشید است که آن هم بر فرموده بر آوردهایشان اسلامی نامیده میشود چون به سمت قبله مسلمین جهان میباشدکه توسط اسفندیار رحیم مشایی در دوره ریاست سازمان فرهنگی ساخته است .

در گذشته جنگ هایی در ایران روی داده است مانند اسکندر مقدونی که به ایران حمله کرده و چون در ایران پادشاهی وجود نداشت راهش را گرفته و رفته است بعد از این هیچ سلسله دیگری در ایران وجود نداشته و مرزهای ایران هم توسعه پیدا نکرده است و سلسله دیگری هم از بیخ وجود نداشته است .

یزدگرد سوم اسمش اشتباها چند جا آمده که همسایه آن آسیابان مروی بوده است است که چون سرآرد دعوایشان شده آسیابان زده اورا کشته یا نامه پیامبر اسلام به یک خسرو پرویز بوده کد خدای یک محله به نام تیسپون بوده است یا عمر سعد به قولی شما بخوانید  ( نشر اسلام ) به ایران نه بلکه به هندوستان حمله کرده است چون مردم ایران برای آنکه پادشاه نداشته اند از کمال میل اسلام را پذیرفته اند و تمام خونریزی وکشتار مردم نه در ایران بلکه در هندوستان بوده است .

همین طور که در فکرهستم می نگرم که مسئولان گفته اند که مانکن ها نباید سر داشته باشند وفروشگاهها نباید کراوات را در دید همگانی قرار دهند. ما کلن با این فرمایشات دوستان موافقیم . دوستان در دولت آگاهی داشته باشند که آنچه اشکال در ما نکن میشود فقط در کله این مانکن های بیچاره نیست

اعضای دیگر بدنشان هم که به ما مربوط نمی شود در مورد کراوات هم حق با دوستان است آدم اگر کراوات بزند لباس کفار را پوشیده است و ممکن است هزارو اندی گناه بکند . نمیدانم اینها با عرض پوزش از شما مردم ایران مردم را احمق دانسته اند و یا خودشان را کل عقل میدانند . به زودی مطالبی در مورد کراوات می آورم و ثابت میکنم که این پوشش از ایران به دنیا راه یافت .

درود بر باربد ودرود بر خسرو پرویز

نگرش ما نسبت به تاریخ نگرشی است که در کتابها خوانده ایم و اسناد نوشتاری و دیداری دیده ایم .

سخن من امروز در باب فهم تاریخ است خیلی از جوانان ما بر ایرانی بودن خود افتخار میکنند که از این عده هستند کسانی که فقط بر نژاد خود افتخار میکنند و کمی هم بر ایران پر افتخار بعد اسلام بر خود میبالند وشاید تعداد کمی هم بر تاریخ پر افتخار تمام دوران ایران ودر اصل بر تمام مردم تاریخ حال وگذشته افتخار میکنند که تعدادشان کمتر از بقیه است.از دوگروه نخستین باید بگویم هر دو به  بی راهه رفته اند چون اگر پای حرف هر دو گروه بنشینیم می نگریم که تا روز ها وسالها اگر باهم سخن بگویند به جایی نمی رسند . اینجا وظیفه خود میدانم به هردو این گروه ثابت کنم هر دو به بیراهه رفته اند پس اندکی صبر برای هردو این گروه را از خدا خواستارم پرست میپردازم.

 

*************************

نژاد پرستی از نوع پارسی

*************************

نژاد برای ایرانیان یک سرشت پاک و دوراز هر گونه فخر فروشی بر دیگران بود وبرای ایرانیان عرب و رومی و مصری و مجوس و مسیحی و یهودی همه در نظر خدا یکسان بودند وبنده خدا به شمار میرفتند.

برای هر نژاد و رنگ وعقیده ای احترام روا میداشتند .سرشت ایرانی احترام به عقاید و دوری از اهانت به تقدسات ورسوم دیگران بود در تفکر ایرانیان اتحاد و برادری میان انسانها تنها راه از بین بردن کینه و دشمنی بود . به دلیل همین سرشت پاک بود که ایرانیان برای سالها سرور ملتهای بسیار بودند و اگر ما به این دوران افتخار میکنیم به خاطر حس آزادی تمام اقوام وشاد زیستس ملتهای تابعه بود.ما تمام قوانین حقوق بشر را رعایت کردیم و آنان آزادگی داددیم .

داریوش خود را آریایی میدانست و آن را یک نوع برتری میدانست آما او معنای حقیقی این واژه را درک کرده بود و آن در بین اقوام دیگر نیافته بود همان گونه که من نگارنده دربین شما نمی یابم داریوش نژاد خود را وسیله ای برای سرکوبی تفکرات دیگران قرار نداد اگر واقعا کسی میخواست به خود و نژاد خو ببالد بالا تر از کورئش نبود که این کار را نکرد ودر کتیبه خود به همگان ثابت کرد که انسان باید به آزادی و آزادگی بها بدهد و به آن افتخار کند پس آزاد و آزادگر باشیم و زور و ستم را براندازیم.

 

***********************

متعصبان دینی

***********************

متعصبان دینی دین اسلام را دین آزادی ایرانیان و علت پیشرفت ایرانیان میدانند شما خود بنگرید مردمی که خود نه بندگی دیگران رامیکردند و نه دیگران را به بردگی میگرفتند و آزادی همه را میخواستند خود را در قید طبقات کنند حال که این را میگییم میگویند شما نژاد پرستید شما پیرو کفرید و شاهان شما حق را به مردم نمیدادند و دانش و خیلی چیزهای دیگر را از شما گرفتند و اسلام به شما بازگرداند. و این همه دانشمند از ایران به خاطر اسلام است و خیلی زمانها گفتهاند که در ایران نه صنعتی بود ونه هنر ونه علم آگر هم بود متعلق به دیگر اقوام بود مانند روم و یونان وبابل ومصر و در اصل میگویند رفاه وآسایش در میان ایرانیان نبود.

من تمام چیزهای بالا را درست فرض میکنیم وحالا دلایل خود رامیگوییم اگر مورد پسند واقع شود و اگر خدا بخواهد.

من در اینجا از آخرین شکوه دوران ساسانی یعنی حکومت خسرو پرویز میگویم که اینها با این شاه بزرگ بسیار مشکل دارند.

اگر نمی دانید بدانید و بخوانید به خاطر صلح خسرو با روم وبعد ها برچیده شدن روم از خاور میانه توسط خود او ایران به امنیت وتوسعه جاده های بازر گانی رسید و خب اگر بدانید توسعه بازر گانی پیشرفت صنعت و کشاورزی را در بر دارد و اینها باعث رفاه حال قشر کم در آمد جامعه و پایداری عدالت در بین طبقات امپراتوری ساسانی که دهقانان و صنعتگران و پیشه وران و بازر گانان میشود که خود حامی سیاسی و پایداری اسلاحات میشوند.

نمیدانم میتوانم در هیچ دوره تاریخی بتوانم هنر را هم تراز با دوران خسرو بدانم .خسرو چون خود به هنر وزیبایی علاقه داشت از هر نقطه ای از ایران هنرمندان وموسیقی دانان را گرد آوری کرد و امکانات مختلف برای زیبا سازی کشور در اختیار آنان قرار دادو بی شک بنیانگذار دانشگاه هنر در دنیا بود اما نکته ای در آن نهفته است و آن اینکه چگونه میشود طبقات اجتماعی و تبعیض طبقاتی باعث شود آن تعداد هنرمند و صنعتگر به دربار و نزدیکی شاه راه یابند .

از ادبیات وعلوم و پزشکی که در دوران انوشیروان به اوج رسید در دوران خسرو به بزرگی بی سابقه ای رسید که هزار سال بعد اروپا در حال تجربه آن قرار گرفت .علم مهندسی در دوران او با شکوه بود . نمیدانم وصف تاخ دیس را از زبان مورخ رومی شنیده اید نمیدانم از باربد وفرهاد ها شنیده اید حمایت خسرو پرویز از علوم و فنون و هنرها راه آ نرا برای پیمودن پلکان تکامل بازگذاشته بود.و نسل سوم همین دانشوران مکتب خسرو بودند که تمدن اسلام را پدید آوردند.

 

 

ایرانیم ریشه به خاکم میهنم هست                    سوز میهن آمیخته با جان و تنم هست

هر گز به به همه گوهر گیتی نفروشم                      این در دری را که به درج دهنم بست

آری هر بار پس از زمستان و پیش از آنکه درختان گوشوار گیلاس  به گوش گیرند بهار می آید

چرخ دیر و روزگار برپاست چه باشیم و چه نباشیم. بهار آمد با بهانه های رنگین وزیبا باز هم آمد.

بهار رستاخیزی است که پس از گذر هر سال میرسد رستاخیزی که هر کسی به آن باور دارد.

پس ای آدم ها بیایید تا ما نیز به دور از کج رویها وکج منشی ها جدای از هر افسوس و اندوه پیراسته از هر کینه

 اراسته بر سر ره بهار دلها بنشینیم. در کنار کسانی که دوستشان داریم به گرد سفره بهارانه نوروزی که

 گستر ده ایم . زانو بزنیم نیایش بخوانیم و از پس ستایش خداوند هستی بخش شکر بگوییم که روزهای پر از

 زیبایی و شادی را در بر یادمان افزوده ایم. در این سال نو ای کاش چیزی را از دست ندهیم که حسرت

 بخوریم . این را از آن یکتای مهر بان بی همتا خواهانم که تمام نیایشها و آرزوهای شما مردم نیک ایران

 زمین را بی پاسخ نگذارد. آمین

درود بر شما دوستان

خيلي وقته كه ميخواهم سخن دل خودم رو به شما برسونم 

نا خاسته به هم ناسزا ميگوييم  آري  در تمام روز به هم نا سزا ميگوييم  بي آنكه خود بدانيم

خود را آقا و خانم سدا مي زنيم  بي آ نكه بدانيم   آ قا   يعني غلام سفيد 

خانم  يعني رييسه  در  نامه دگري به همين ز و ديها بيشتر خواهم گفت 

چند سالی است نزدیک 26 بهمن ماه (14 فوریه) که می شود هیاهو و هیجان را در خیابان ها می بینیم. مغازه های کالاهای فانتزی شلوغ می شود. همه جا نامValentine  به گوش می خورد. از هر بچه ای که درباره والنتاین پرسش کنی می داند که "در سده سوم میلادی که برابر با آغاز شاهنشاهی ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس باورهای شگفتی داشته است، برای نمونه سربازی خوب خواهد جنگید که زن نگرفته باشد. از این رو زناشویی را برای سربازان امپراتوری روم بازداشته می کند.کلودیوس به اندازه ای سنگدل وفرمانش به اندازه ای بی چون و چرا بود که هیچ کس یارای یاری به زناشویی سربازان را نداشت.ولی کشیشی به نام والنتیوس(والنتاین)،پنهانی عقد سربازان رومی را با دختران دلخواهشان جاری می کرد.کلودیوس دوم از این رخداد آگاه می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان دلداده دختر زندانبان می شود. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد دلدادگان، با دلی عاشق به دار آویخته می شود...بنابراین او را به نام فدایی وشهید راه عشق می دانند و از آن زمان نمادی می شود برای عشق!"

ولی کمتر کسی است که بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه سده پس از زادروز، که از هزاران  سال پیش از زادروز، روزی به نام روز عشق بوده است!

شنیدنی است بدانید که این روز در سالنمای کنونی ایرانی برابر است با 2929 بهمن، یا تنها ۳ روز پس از والنتاین فرنگی! این روز "سپندار مزگان" یا "اسفندار مزگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشت این روز با نام "روز عشق" به این گونه بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز می شمردند و افزون بر اینکه ماه ها نام داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. برای نمونه روز نخست "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( تندرستی، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت "بهترین راستی و پاکی" که باز ویژه خداوند است، روز چهارم شهریور "شاهی و فرمانروایی آرمانی" که ویژه خداوند است و روز پنجم "سپندار مز" بوده است. سپندار مز فرنام ملی زمین است، یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. از این روی در فرهنگ باستان اسپندار مزگان را نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه همزمان می شد، جشنی برپا می داشتند به فراخور نام آن روز و ماه. برای نمونه شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر، "مهرگان" فرنام می گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مز یا اسفندار مز نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مز نام داشت، جشنی با همین نام می گرفتند.

سپندار مزگان جشن زمین و گرامیداشت عشق است که هر دو در کنار هم می نشینند. در این روز زنان به شوهران خود با مهر ارمغان می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها ارمغان داده و از آنها فرمانبرداری می کردند. برخی نیز روز مادر و زن را به نشانه زایش و مهربانی زمین در این روز می دانند.

مردم ایران از آن میان مردم هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به فراخور های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، روش زندگی، خوی، فلسفه زندگی و رویهمرفته جهان بینی ایرانیان باستان است. از آنجایی که ما با فرهنگ باستانی خود ناآشناییم شکوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است.

شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 26 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندار مزگان ایرانیان باستان) برگردانیم...